درد جامعه دینی ما آنقدر بزرگ است که این مسائل واقعه ی این روزها دیگر مثل خلیدن یک خار کوچک در پای دین زخم خورده و چاک چاک شده ی ماست .
مهم تر از همه ی این درد ها ، دنیا گرایی و میل به تجمل و اشرافیگری و رسوخ آن حتی در دفاتر و بیوت برخی از عالی ترین مقامات دینی و عالمان ربانی ماست که در کنار فاجعه معیشتی اکثریت طلاب حوزه ها و کاهش دردناک ورودی و ریزش و خروج طلاب از حوزه ها و بازگشت شان به اوطان خود به دلیل گرانی مسکن و هزینه زندگی مشاهده میشود .
طلاب میبینند که اساتید شان با ثروت هایی با منشاء مجهول ، به ساختن کاخ حوزه های پر از اسرافکاری و تبذیر و مجلل سازی و عریض و طویل ساختن حوزه های اعیانی مثل همین حوزه ۲۳ هزار متر مربعی یک داعی ساده زیستی و قناعت در شمال تهران و موارد متعدد دیگر در قم و شهرستان هایی که امروز طلبه و استاد حداقلی هم ندارند ، زخم روی زخم پیکره ی دین و هویت حوزه شیعه وارد میکنند .
سئوال همه این است که چرا اینقدر زمین و پول و انواع رانت در اختیار یک عالم قرار بگیرد که بزرگترین حوزه لاکچری را بسازد و باز اینقدر زمین و پول اضافه بیاورد که اطرافیانش وسوسه شرکت سازی و تصرف کلان پیدا کنند ، چو گل بسیار شد پیلان بلغزند !
آیا خدا راضی است که طلاب فقیر محتاج یک وام ۵ میلیون تومانی برای دندان درد و بیماری خود یا زن و فرزندشان باشند و هیچ فریاد رسی در بیوت اعاظم هم پیدا نکنند ؟
آیا خدا و امام زمان از بزرگان دینی ما راضی می شوند که حتی از قرض الحسنه و انفاق که امر خداوند است برای طلاب امتناع میکنند ولی وقتی از دنیا میروند مکرر حرف از حساب های سپرده های بانکی اعجاب آور و شبهه دار و چند ده میلیاردی و سالها بجا مانده در حساب های پر سود زده شده است و همه بگوش مردم دردمند و گرفتار می رسد ؟
آیا مردمی رویگردان شده از دین و روحانیت را میشود ملامت کرد ؟ آیا اعتماد مردم به مراجع و روحانیت دیگر باره بهبود می یابد ؟
والله این سال های اخیر واسطه شدیم تا آقایانی که مکرر به ربوی بودن معاملات و سود و جریمه بانکی اعتراض میکردند و اعتنایی به آنها نشد ، اعتراضا پول هایشان را از بانک های آلوده به ربا خارج کنند و به دو بانک قرض الحسنه رسالت و مهر ایران انتقال دهند که ربوی نیستند ولی همه آقایان وقتی متوجه شدند سود سپرده هایشان دو درصد و چهار درصد میشود حتی یک نفرشان حاضر نشد از سود بانکی بیست درصد و بالاتر بگذرد و یا خواستند اما آقا زاده ها و دفاتر نگذاشتند .
خانه اعتماد مردم از پای بست ویران شده است و هر روز ضربه سهمگین جدیدی به این خانه وارد میشود .
نامه آقای صدیقی دیگر فایده نمی بخشد بلکه سرکنگبینی است که بر این سودا می افزاید و روغن بادامی است که خشکی مینماید . دقیقا مصداق عذر بدتر از گناه است .
