از دکتر پزشکیان انتظار نداشته باشیم که نقش یک سردار در مقابل لشکر دشمن را بازی کند. او یک کنشگر مرزی است که هم پایی در حاکمیت دارد و هم جایی در مردم. او میتواند یک میانجی عالی باشد؛ نه لزوما منجی.
او هم معترض و منتقد بسیاری از کارگزاران نظام بوده و هست و هم همسوی اعتراضات بحق مردم نسبت به سوء عملکرد های مدیران تا پلی باشد بین آرزو ها و امکانات ما.
این جمله و توصیه بسیار جدی و عقلانی است از سوی دلسوزان و بسیاری از عقلا که این روز ها به کرات گفته و نوشته شده است: « بگذارید دکتر پزشکیان خودش باشد ».
پزشکیان خودش باشد یعنی همان رویکرد همیشگی که در سبقه سیاسی آن وجود دارد؛ همان رویکرد تعامل و گفت و گو با هر دو سوی حاکمیت و مردم.
نخبه گرایی که در عین حال، منتقد و تغییر خواه هم هست. حقوق ملت را به رسمیت میشناسد و همیشه برای ایران در جبهه، در مجلس و در دانشگاه بوده و اکنون آماده است برای ایران در راس قوه مجریه باشد؛ با همان صداقت عمل و سلامت نفس و ذهن و شخصیت.
در هر گروه مجازی که سر میزنیم، به ده ها توصیه به دکتر پزشکیان برمیخوریم که این را بگوئید و اینگونه بگوئید یا آن را نگوئید و یا آنگونه نگوئید. در ساده ترین برداشت یعنی اینکه دکتر پزشکیان باید ده ها نقش بازی کند و ده ها شخصیت از خود نشان دهد. خود توصیه کنندگان هم می بینند که در همان گروه مجازی بسیاری نظر متفاوت با آنها دارند؛ تا چه برسد در کلیت جامعه.
هر دوست عزیز دلسوزی اگر تشخیص میدهد که باید حرفی در جهت متقاعد کردن منتقدان و رقیبان و اقناع افکار عمومی زده شود، خود زحمت بکشند فعال باشند و رویکرد کلی برآمده از سابقه سیاسی ایشان و همچنین قابل تعریف با ویژگی های شخصیتی و رویکرد سیاسی و بهبود خواهی آقای پزشکیان را در سطح عموم توضیح دهند.
و اگر رویکرد درست است و سبقه سیاسی عقلمندی، تخصص گرایی و مردمی بودن قابل قبول است، همه این فرمایش ها و انتظار ها در حد ممکن نه لزوما مطلوب در همین فاکتور ها نهفته است. تبیین و توضیح این موارد در گرو هنر فعالان و کنشگران بهبود خواه است.
متقاعد کردن قهرکنندگان با صندوق رای و در عین حال معترض و کشاندن آنها پای صندوق های رای وظیفه کنشگران سیاسی و فعالان اجتماعی است؛ نه حرف های طوفانی تقابل گرایانه آقای پزشکیان!
حرف های طوفانی تقابلی و وعده های شعاری از سوی آقای پزشکیان، ممکن است موج بیافریند و دو قطبی کاذبی بسازد، هر چند که عادت مالوف جامعه هم این است؛ اما به همان میزان، انتظارات را کاذب و زود خواه و از مدار تدریجی و معقول خارج میکند و حکم سرکنگبین را پیدا خواهد کرد که صفرا افزاید.
نقش سلبریتی ها و نخبگان سیاسی اجتماعی فرهنگی را در بسیج مردمی به پای صندوق رای به دوش او نیاندازیم. اگر موجی باید؛ خود نقش این موج آفرینی را با منطق توضیح و تبیین بر عهده بگیریم.
قرار نیست آقای دکتر پزشکیان دکتر اقتصاد باشد، برای ما طرح درمان بیماری های عدیده مزمن اقتصادی را بدهد. برای این کار همین کافی است که میداند باید از دکتر متخصص این امر یاری بجوید.
نخواهید ایشان سیاست خارجی را جلوی دوربین جراحی کند. همین رویکرد کافی است که ایشان از متخصص امرش استفاده کند تا دست پر ایران در مناقشه منطقه گرای به امتیازات نقد دیپلماتیک در عرصه سیاست خارجی تبدیل شود. نخواهید آزادی های اجتماعی و حق پوشش و بیان را با تقابل پیگیری کند؛ نه با اقناع و اجماع!
از او نخواهید در نقش یک متخصص امر آموزش و پرورش و فرهنگ ظاهر شود و برای اقناع افکار عمومی حرف تخصصی بزند. او برای قانع کردن افکار عمومی باید در عمل از متخصص آموزش استفاده کند که بنا را هم بر این گذاشته است.
نخواهید و برای مردم انتظار ایجاد نکنید که ایشان در تلویزیون یا مناظره بیاید موضع تقابل بگیرد تا اینکه هیجان ایجاد شود. بگذارید برود به سمت افزایش ظرفیت نهاد حکمرانی و پیوند آن با سرمایه اجتماعی.
بگذارید او پرچمدار « وفاق و تمهید دولت ملی » باشد. بگذارید او برای وصل باشد نه فصل . شما برای مردم تبیین کنید که این امر در ظرفیت شخصیت سیاسی و اندیشگی ایشان است؛ ولی در سایه افزایش مشارکت قابل تحقق خواهد بود…
