امروز بر این مطلب فکر می کردم که چه اندازه نیازمند آموختن روش زندگی هستیم ؟ آموختن از آغازین ترین چیزها !
( چه چیز های زیادی برای آموختن وجود دارد ) خوردن ، پوشیدن ، نظم ، کار و نگهداری ابزار ها ، امیدواری ، کم مصرفی !
ارزش این آموزه ها بلکه پروره ها خیلی بالاست . پرورنده این چنین ، گویی پیامبران زندگی هستند. کاش چنین پیامبرانی همینک هم مرا تولیت کنند . اینها پایه ترین و موثر ترین آموزه های انسانی است . چنین می اندیشم !
ضرورت استعداد یابی و رفتن در همان رشته مشخص در آغاز دبیرستان هم گستره ای از خاطرات و آزموده های زندگی را برایم زنده می کند . این پیام برای من خیلی ارزشمند بود . از این بیدار گری جمعی و پیام ارزشمند پاس دارم .
در روانشناسی ، مهمترین دوره آموزش را دبستان و حتا پیشا دبستان می دانند . این قاعده ، شگفت به نظر می رسد ولی مساله همین ( است ) که آموزش های دبستانی اولویت نیست ، بلکه پرورش های دبستانی ( در اولویت قرار دارد ) .
شاید حجم تمام آموزه های دوران دبستان به اندازه چند واحد دانشگاهی باشد اما پرورش های دبستانی گاهی از چند دکترا مهم تر و سود رسان تر است .
پرورش های دبستانی ، انسانها را به عناصر مفید برای جامعه بدل می کند در حالیکه آموزش های تکمیلی به ویژه وقتی در بستر ناپرورده می نشینند ، حتی امکان کارکرد اجتماعی در فرد آموخته ، پیدا نمی کنند !
آزموده و زیسته ی من این بود که یادم هست کارشناس استعداد شغلی راهنمایی در پرونده من نوشته بود : رشته انسانی را پیشنهاد می دهم .
آن زمان به این نوشته در پرونده مدرسه خندیدم ! و رشته دبیرستان و دانشگاهی دیگری طبق خواست عرف رفتم . ۱۵ سال بعد و پس از همین قدر تحصیل ، باز تازه به همان سفارش برگشتم .
البته در جامعه ما شاید این دوره کارکرد های مهمی برای من داشت ؛ اما همین که برخی کارکرد ها تنها در برخی رشته ها رخ می دهد و نه در همه رشته های مناسب و متناسب ، از سستی و کاستی های جامعه ماست .
همچنین امروز نما و فیلم هایی از گذشته ها را می دیدم و فکر می کردم چقدر مهارت های ابتدایی بیشتری می توانست همان نتایج را چند برابر ارتقا دهد !
در متون دینی علم لاینفع و حتی علم مستودع آمده است . علم لاینفع شامل علم سودمندی که برای عالمش کاربرد نداشته باشد هم هست .
علم مستودع ، علمی است که روحیه عالمش مناسبتی با آن علم ، هر چند نافع ندارد و در جان و روان آموخته آن ، مستقر نمی شود .
هرکسی را بهر کاری ساختند / مهر آن را در دلــش انداختند / ما برای دانش نافع مستقر باید تلاش و هزینه کنیم !
نویسنده : مرحوم دکتر عبد الصالح جعفری
عبد الصالح جعفری استاد و دانشمَرد فقید کرمانشاهی جدا از فرزند سردار شهید سید محمد سعید جعفری بودن ، از اون تیپ دانشمَردانِ کمیابی بود که میتونست اندیشکده ای راهبردی برای ایران بسازد .
برای آن استاد فقید طلب مغفرت و آمرزش و برای بازماندگان و دوستان و شاگردانش صبر و شکیبایی مسئلت دارم از درگاه خداوند منان !
