مانند جهان دمکراتیک دو قطبی کشور را به انسجام تبدیل کنیم
به قلم: عبد الرضا اعتمادیان
حادثه ناگوار ایجاد شده بر تیم ریاست جمهوری غم انگیز است . این ضایعه ناگوار را بر تمام دوستداران ملی و خانواده محترم شان از جانب خود تسلیت می گویم .
شادی بر هر مرگی از لحاظ انسانی حتی بر دشمن خود از جنس خرد گرایی نیست بلکه از روی جهل و نادانی و عقده گشایی قلمداد می شود . روند چنین رفتارهایی مانند رفتار سرکوب گران محکوم به شکست است.
در صورتی که همین ملت در انقلاب ۵۷ دوشادوش هم یک نظام استبداد سلطنتی را به نظام جمهوری اسلامی تغییر مسیر داده بوده اند اما متأسفانه با زیاده خواهی از جانب اعتماد به اسلامیت فقه شیعه ، حاکمان نتوانستند شعار « واعتصموا به حبل الله » را که اول انقلاب شعار اتحاد ساز شد و بر در و دیوار نقش بسته بود را نه تنها در بین انقلابیون هم زندانی ، بلکه به مردان پهلوی گسترش دهند . نشد که نشد .
آن شد که قطار انقلاب روز به روز واگن های همبستگی خود را از هم گسست . حاصل آن شده است که یک دو قطبی یا شکاف ژرف حاصل از ندیدن مطالبات انباشته شده حداقل در طول دوران تثبیت نظام ، از اسلام شهر تا شعار « زن، زندگی آزادی » بین ملت و نظام ایجاد نمایند.
درصورتیکه جهان از بنیان با دو قطبی مکمل و سازگار تشکیل شده است . زشتی و زیبایی هر پدیده ای بسته به نگاه ها فرق می کند . مانده که چگونه به کرکس نگاه کنی و یا شب را چگونه تبدیل به روز کنی .
هیچ جامعه ای نیست که در آن تضاد وجود نداشته باشد . برداشت از قرآن در مورد خطاب به پیامبران می فرماید من شب و روز را، انواع زبان و ادیان را با رنگ های مختلف برای همگرایی آفریدم باشد شما با هم بواسطه تقوی زندگی بینابین را انتخاب کنید.
مگر نه اینکه خداوند سبحان توان آن را داشت همه را یک رنگ و یک زبان بیافریند ؟ایمان داران به توحید و قادر متعال و پیروان قرآن آیا جز این می اندیشند؟ پس وظیفه حکومت دینی جز مدارا و تساهل نیست.
سئوال اینجاست که آیا میتوان این شکاف را ترمیم بخشید به گونه ای که بر هیچ کس ( از درون حکومتی ها تا منتقدین داخلی و خارجی ) صدمه ناگوار نرسد و در نتیجه به شعار « ایران برای همه ایرانیان » نزدیک شد ؟
به نظر می رسد جواب این سئوال بلی هست . چرا که روح جامعه علی رغم نگاه های سترون شده براندازانه میگوید خردمندانه هست . هر دو جریان با کمی تعدیل در راه و منش خود به روش تعادل و اعتماد متقابل واقعی ، به همگرایی رسند.
مستلزم آن در وهله اول نگاه مهربانانه از سوی نظام است تا این ضایعه ناگوار را تبدیل به فرصت کنند . صندلی رقابتی ریاست جمهوری را طبق اصل های قانون اساسی بطور آزاد برگزار کنند تا انسجام ملی تحقق یابد.
نگاه جدید برای حل بحرانها میتواند مانند سال ۷۶ بر آیند داشته باشد تا شور انتخاباتی پنجاه میلیونی به پشتوانه بیاورد . للبته احیای چنین رویایی دوباره تکرار میکنم نود نه درصد در دستان پر توان رهبری ست .
میتواند بدون هزینه گزاف مسیر بقای کشور را تضمین نماید. هر چند میدانم اسلحه بازان و سوداگران تنش ، ساز مخالفت خود را خواهند نواخت . چون سرمایه و قدرت آنها از ناحیه حذف دیگران چندین برابر میشود. آنها نیز اگر خوب به فکر فرو روند زندگی بدون تنش در آرامش بلند مدت تحقق می یابد.
یک درصد باقیمانده نیز نباید عقده گشایی کنند از بحران هایی که برایشان ایجاد شده تا مدت زمان ثبات قانون و عدالت بخاطر نجات وطن و احیای زندگی شرافتمندانه بر آیندگان، حرف و کلام خود را بر مسیر انسجام هدایت سازند.
میدانم این رویایی ست که عده ای از هر دو طیف آنرا احمقانه خواهند خواند و خواهند گفت شما که هزینه ی بچه نداده ای . قبول می کنم. اما چاره جز صلح و آشتی نیست. کاش که بشود.
نویسنده: عبد الرضا اعتمادیان
اعتراض با شلوار پاره/ حسین اقبال
سال گذشته بر کشور چه گذشت؟
اعتراض دامداران مقابل وزارت جهاد کشاورزی