کشاورزی جزو مشاغل خصوصی است یا دولتی محسوب میکنید ؟
به قلم : محمد مهدی بارانی
اگر کشاورزی جزو مشاغل و فعالیت های تولیدی بخش خصوصی است باید از ساز و کار بخش خصوصی نیز برخوردار باشد به نحوی که کشاورز بتواند محصول تولیدی خود را در هر بازاری چه داخلی و چه خارجی که سودآوری بیشتری دارد بفروش برساند و دولت سد این راه نباشد .
چرا وقتی یک محصول کشاورزی در داخل با کمبود مواجه میشود ، مسئولان امر بلافاصله یا صادراتش را ممنوع میکنند و یا عوارض گمرکی آن را بالا می برد که صادر کنند نتواند به صدور آن اقدام کند؟
در صورتی که کشاورز تمام نهاده های مورد نیاز خود را از بازار آزاد تهیه کرده است . یعنی دولت با این کار محصول کشاورز را به انحصار خود در می آورد با این کار قیمت محصول به علت عرضه زیاد افت پیدا میکند و روانه بازار داخلی می شود ، بدون توجه به هزینه هایی که کشاورز خرج کرده است .
فقط جهت ایجاد آرامش بازار داخلی و ایجاد رضایت مدنی بجای خرج از جیب و بودجه خود ، دست در جیب تولید کننده میکند و از جیب خالی کشاورز مایه می گذارد و حاتم طایی می شود .
بر عکس اگر کشاورزی شغل دولتی ویا شبه دولتی است چرا زمانی که عکس موضوع بالا اتفاق می افتد و محصولی روی دست کشاورز می ماند به وظیفه قانونی خود عمل نمی کند و حاصل دست رنج کشاورزان روی زمین در انبارها یا از بین می رود و یا مصرف دام و یا به کام دلالان و غیره می شود ؟
که به نابودی سرمایه کشاورز ختم می شود مانند گوجه کاران و سیب زمینی کاران و انواع میوه های سر درختی و کشمش وووو ! چرا در موقعیت حساس کمک کشاورز نمی شود ؟ تا برای سال بعد دوباره به تولید ادامه دهد ؟ از نظر کشاورز محصول استراتژیک بی معناست محصول یک کشاورز برایش امنیت اقتصادی و روحی روانی دارد فرق نمی کند استراتژیک باشد یا غیر استراتژیک. وقتی این محصول روی دستش بماند و یا با قیمت ناعادلانه خریداری کنند ، امنیت اقتصادی و روح و روانش صدمه می بیند.
محصول استراتژیکی از نظر دولت که وظیفه تامین مواد غذای کشور را دارد مفهوم دارد . دولت محترم باید بدنبال ساز و کارهایی باشد که محصولات کشاورزی بر اساس قیمت های جهانی در بازار داخلی و یا خارجی عرضه شود .
کشاورز قادر نیست که هم روی زمین و دامداری و مرغداری و غیره کار کند و هم محصول تولیدی خود را به بازار عرضه کند . بنابرین شغل کشاورزی و دولت لازم و ملزوم هم هستند یعنی وظیفه کشاورز تولید و تامین امنیت غذایی کشور هست و وظیفه دولت حمایت همه جانبه آن در تمام مراحل داشت و کاشت و برداشت و بازار فروش .
کشاورزی را با هیچگونه شغل بخش خصوصی نمی توان قیاس کرد چرا که اولا تامین مواد غذای یک کشور و تامین امنیت غذایی به فعالیت بخش کشاورزی بستگی دارد . دوما حوادث طبیعی ( خشکسالی و تگرگ و سیل )و غیر طبیعی وجود دارد که دائم محصولات کشاورزی را در تمام مراحل تولید تهدید می کند که این حوادث در هیچ رده بخش خصوصی دیده نمی شود.
بنابراین شغل کشاورزی را می توان بعنوان شغلی بینابین خصوصی و دولتی محسوب کرد و انتظار کشاورز حمایت دولت هست .در کشورهای پیشرفته نیز که دارای کشاورزی صنعتی است دولت متبوع تمام قد از کشاورزانش حمایت می کند.
